در آخر الزمان الله تعالی یک روح خاص را به دنیا خواهد فرستاد. که ارواح خاص مذکور را تلاش نموده متحد خواهد ساخت و به آن‌ها یاد آوری خواهد کرد که شما نیز زمانی با الله محبت نموده بودید. همهٔ این ارواح چه در جسم‌های مذهبی و چه غیر مذهبی باشند به صدای ایشان لبیک گفته دور او جمع خواهند شد. ایشان به ارواح مذکور اسم خاص پروردگار را عطا خواهد کرد که با عبور از قلب، به روح خواهد رسید و سپس روح ذاکر دایمی آن اسم خواهد شد. این اسم به آن‌ها شور و شوقی کاملاً جدید، قدرت جدید و تعریفی جدیدی از عشق خواهد بخشید. به وسیلهٔ نور آن اسم، ارتباط روح دوباره با الله برقرار خواهد شد.

ذکر قلب وسیلهٔ برای ذکر روح می‌باشد. همان‌طور که عبادات، یعنی نماز و روزه وسیلهٔ برای ذکر قلب است. اگر روح کسی به ذکر الله جاری شود این فرد از جمله کسانی می‌باشد که ترس از میزان و روز محشر ندارد. ذکر و عبادتِ روح، گواه مقام والای آنست. هرکه منزلش از سوی قلب به سوی روح روان باشد. به دین الٰهی رسیده یا خواهد رسید. این‌ها بواسطه کتاب نه، بلکه به وسیلهٔ نور هدایت می‌شوند و به وسیلهٔ نور از گناهان رهایی می‌یابند. هرکه این سخن را شنید یا باوجود سعی و تلاش از رسیدن به این مقام محروم ماند. فرد مذکور در این سلسله شامل نیست. اگر کسی بدون ذکر قلب و روح، خود را در این سلسله تصور کرد یا از آن‌ها نقل کرد، زندیق می‌باشد. البته وسیلهٔ بخشش برای عوام الناس، عبادت و مذهب است. وسیلهٔ هدایت شان کتاب‌های آسمانی اند. وسیلهٔ شفاعت شان، نبوت و ولایت است. بسیاری از مسلمانان شفاعت اولیا الله را نمی‌پذیرند. باوجود اینکه حضور پاک ﷺ به صحابه تاکید کرده بود که برای امت از اویس قرنی طلب دعای بخشش کند.

اطلاعات ترجمه

این ترجمه مبتنی بر مشارکت جامعه است و برای اطمینان از دقت و مطابقت با متن اصلی نیاز به بررسی و تأیید دارد.